Η Εθνική Νέων έκανε το 2/2 κόντρα στην Τσεχία στο Eurobasket U20, κερδίζοντας το χειροκρότημα με την εμφάνιση της και δημιουργώντας προσδοκίες για το μέλλον.
Γράφει ο Μάριος Μπούλης
Τι ωραία Εθνική. Πραγματικά τι ωραία Εθνική. Ποιος δεν είναι χαρούμενος με την εμφάνιση των Νέων. Προσέξτε: όχι με το αποτέλεσμα, αλλά με την εμφάνιση. Με το μπάσκετ που παίζουν αυτή τη στιγμή οι παίκτες του Κώστα Παπαδόπουλου.
Βλέπουμε μετά από πολλά χρόνια μία Εθνική out of the box. Μία Εθνική που δεν σκέφτεται τακτικά να προφυλαχθεί πρώτα στην άμεση και ό,τι βγει στην επίθεση. Έχει το μυαλό της πρώτα στην επίθεση και δεν είναι τόσο «by the book Εθνική». Σαφώς και παίζει πάνω σε κάποιες αρχές που έχει ορίσει ο Κώστας Παπαδόπουλος, στον οποίο αξίζουν προκαταβολικά συγχαρητήρια για την εικόνα της ομάδας του, ανεξάρτητα από την τελική της κατάταξη. Ένας άνθρωπος που γύρισε όλη την Ελλάδα φέτος, είδε από κοντά όλα τα παιδιά της γενιάς για να καταλήξει στην τελική 12αδα. Είχε επαφή μαζί τους, ήξερε πώς γυμνάζονται, πώς δουλεύουν και εν τέλει το αποτέλεσμα και η απόφαση για τους παίκτες που πήρε τον δικαιώνουν.
Γιατί, όμως, είναι τόσο διαφορετική η Εθνική;
Υπάρχει ταλέντο
Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι η παρούσα φουρνιά έχει ταλέντο. Το ξέραμε από τα προηγούμενα χρόνια για αυτούς τους παίκτες. Δεν πήρε ο Παναθηναϊκός τυχαία τον Σαμοντούροβ όταν ήταν ακόμα μικρό παιδί. Δεν εντόπισε τυχαία τον Νεοκλή Αβδάλα ο Νίκος Παππάς. Αντίστοιχα, ποιος ξεχνά τον Λιοτόπουλο και την πορεία της Ακαδημίας ΔΕΚΑ τα προηγούμενα χρόνια στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα ή ακόμα και το rising stars; Και αναφερόμαστε μόνο σε τρεις πολύ χαρακτηριστικές και γνωστές περιπτώσεις.
Έχουμε να κάνουμε με μία γενιά που φυτεύτηκε μέσα της ο σπόρος του μπάσκετ. Το βλέπεις από την πλαστικότητα στις κινήσεις τους, από το σώμα τους, ότι είναι μια γενιά που έχει το μπάσκετ μέσα της. Και τα προηγούμενα χρόνια ήμασταν ανταγωνιστικοί. Φέτος, όμως, ξεπερνάμε τα όρια του ανταγωνισμού και πάμε στα όρια της διεκδίκησης μεταλλίων. Και μπορεί και πέρυσι να πήραμε μετάλλιο, θυμηθείτε όμως το μπάσκετ που παίζαμε. Μία άγουρη εικόνα, μία ομάδα που έψαχνε σε μεγάλο βαθμό τον Σαμοντούροβ και δεν είχε ούτε σωστό spacing. Σαφώς και υπήρχαν και τότε καλοί παίκτες, όπως ο Καρακώστας και ο Ζούγρης. Μέχρι εκεί όμως.
Παιγμένη ομάδα
Το κυριότερο στοιχείο, όμως, για αυτή την εικόνα της νεαρής «γαλανόλευκης» είναι το γεγονός ότι όλα τα παιδιά έπαιξαν φέτος. Μην μένετε μόνο στον Σαμοντούροβ που κι αυτός στο φινάλε έπαιζε και μάλιστα σε δύσκολα ματς. Κι αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, το γεγονός ότι δεν έφυγε από τον Παναθηναϊκό στο μέσον της χρονιάς (τον ήθελε δανεικό ο Ερμής Σχηματαρίου) αποδείχθηκε θετικό για την εξέλιξη του. Δείτε, όμως, κι άλλους παίκτες. Ο Σπάρταλης με το διπλό δελτίο έπαιζε σταθερά σχεδόν 20 λεπτά στην Elite League με τον ΑΣ Παπάγου. Ο Πατρίκης ήταν οριακά ο ηγέτης του Ιονίου, παίζοντας κι αυτός με διπλό δελτίο. Ο Τουλιάτος επίσης στον ΑΣ Παπάγου με πολύ καλή και γεμάτη χρονιά. Τα ίδια και ο Ροζάκης που πήρε μεταγραφή στην ΝΕΜ. Για τον Αβδάλα δεν χρειάζεται να γράψουμε κάτι. Μεγαλύτερη επιτυχία για αυτόν δεν είναι ότι έπαιξε δύο σερί χρονιές στην Basket League, αλλά ότι δούλεψε και έφυγε από το 2-3 και είναι πλέον ένας σύγχρονος point guard.
Η γενιά αυτή δημιουργεί αισιοδοξία. Κυρίως, όμως, δημιουργεί… δεδικασμένο. Τόσο στους νέους παίκτες, όσο και στις ομάδες. Όσοι διαφωνούσαν τόσα χρόνια με το διπλό δελτίο, όχι απλά δεν δικαιώνονται, αλλά δείχνουν πως ο παλιός δρόμος δεν οδηγεί πουθενά. Τα νέα παιδιά πρωτίστως πρέπει να παίζουν. Η γενιά αυτή το αποδεικνύει και πρέπει αυτός να είναι ο νέος δρόμος. Κι αν δεν πάρουν το χρυσό, μικρό το κακό. Το μπάσκετ που παίζουν και η αισιοδοξία που δημιουργούν είναι πολύ μεγαλύτερα παράσημα.
