Ο Μάριος Μπούλης συγκρίνει στο MonoBasket.gr δύο γεγονότα που είναι μεν σε διαφορετικές εποχές, έχουν ίδιο πρωταγωνιστή και μένει να φανεί το αποτέλεσμα τους.
25 Απριλίου 2017. Ο Παναθηναϊκός γνωρίζει την 3η συνεχόμενη ήττα από την Φενέρμπαχτσε στην Κωνσταντινούπολη και παρότι είχε το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs της Euroleague, μένει εκτός Final Four με sweep.
Τα αποτελέσματα, μα κυρίως η εικόνα του «τριφυλλιού», συνδυαστικά με ζητήματα που είχαν προκύψει τότε εκτός παρκέ, οδηγούν τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο στην απόφαση να επιστρέψει η αποστολή της ομάδας με το πούλμαν. Μία απόφαση που έμεινε στην ιστορία. Τότε, οι περισσότεροι που ασχολούνταν είτε με το ρεπορτάζ, είτε με τα τεκταινόμενα στο μπάσκετ, έκαναν λόγο ουσιαστικά για «διάλυση» της ομάδας, πιθανές αποχωρήσεις και πιθανότατη απώλεια του πρωταθλήματος. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως για εκείνη την απόφαση, είχαν αρνηθεί να ταξιδέψουν με το λεωφορείο οι Αντώνης Φώτσης, Μάικ Τζέιμς, Κρις Σίνγκλετον και Κένι Γκέιμπριελ.
Παρά το γεγονός πως η κατάσταση ήταν τεταμένη και το κοινό αίσθημα ήταν πως ο Τσάβι Πασκουάλ θα αποχωρούσε, εν τέλει ο Παναθηναϊκός ρίχτηκε στην μάχη των εγχώριων τελικών και επέστρεψε στους τίτλους εντός των συνόρων.
Το 2017 στα δεδομένα του σήμερα
Κάτι τέτοιο θέλησε να πετύχει και το βράδυ της Κυριακής ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Ένα ηλεκτροσόκ, όχι απομακρύνοντας κάποιον στην πραγματικότητα, παρότι ζήτησε μέσω του Instagram την παραίτηση απάντων, αλλά μέσω ενός ταρακουνήματος που θα έδινε σε όλους την εικόνα για το πού βρίσκονται.
Βλέπετε τις τελευταίες 24 ώρες να έχει προκύψει κάτι άλλο στην πραγματικότητα; Έφυγε κάποιος; Και το κυριότερο όλων: θα άφηνε τόσο εύκολα ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος τον Εργκίν Αταμάν;
Προς Θεού, το άρθρο αυτό δεν αποτελεί αγιογραφία, ούτε για τον ισχυρό άνδρα του Παναθηναϊκού, ούτε για τον Τούρκο τεχνικό. Αμφότεροι έχουν τα καλά τους και τα κακά τους στους ρόλους τους, όπως άπαντες είμαστε ενεργοί στον τομέα μας.
Στην προκειμένη, όμως έχουμε να κάνουμε με μία πολύ ιδιαίτερη σχέση. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει δείξει εμπιστοσύνη σε άλλα κι άλλα πρόσωπα που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια από τον Παναθηναϊκό. Δεν θα δώσει και έξτρα εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που επανάφερε τον Παναθηναϊκό στους ευρωπαϊκούς τίτλους και τον έστειλε για δύο σερί χρονιές σε Final Four;
Ακόμα όμως και να κάθονταν οι δύο άνδρες στο τραπέζι των συζητήσεων και να κατέληγαν στο ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν μαζί και ότι το καλύτερο για την ομάδα είναι να χωρίσουν τους δρόμους τους. Ποιος θα ερχόταν τώρα σε μία ηλεκτρική καρέκλα, στην οποία θα έπρεπε να συγκριθεί, όχι με έναν προπονητή, τον κορυφαίο και τον άνθρωπο που έμεινε στον Παναθηναϊκό για 13 χρόνια, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αλλά και με τον Εργκίν Αταμάν. Θυμηθείτε ότι για μια δεκαετία όλοι οι προπονητές που κάθονταν στον πράσινο πάγκο ήταν με το… καλημέρα σε σύγκριση με τον Ομπράντοβιτς. Τώρα, οποιοσδήποτε κι αν έρθει, ακόμα και ο Στιβ Κερ με τον Έρικ Σπόελστρα, θα πρέπει να συγκριθούν και με τον Ζοτς και με τον Αταμάν.
Τα απόνερα του 2017
Το «ηλεκτροσόκ» του 2017 έφερε αποτέλεσμα. Βραχυχρόνιο. Σε αυτό αποσκοπεί και το «ηλεκτροσόκ» του 2026. Η Euroleague είναι αυτοσκοπός, ειδικά από την στιγμή που το Final Four 2026 λαμβάνει χώρα στην Telekom Center Athens.
Αυτό, το οποίο θα πρέπει να έχει κατά νου ο Παναθηναϊκός, όμως είναι το μετά. Ένα «μετά» που πλήρωσε και μετά το 2017. Θυμηθείτε πως το «τριφύλλι» δυσκολευόταν πολύ να προσελκύσει παίκτες (τα post του Ντιλέινι είναι ακόμα στην δημοσιότητα), ακριβώς γιατί κανείς παίκτης ή προπονητής δεν ήθελε να βρεθεί προ ανάλογων εκπλήξεων και να πρέπει να ταξιδέψει με λεωφορείο για 24 ώρες.
Το ίδιο ενδεχομένως να βρει μπροστά του και στο τέλος της τρέχουσας σεζόν. Πόσο εύκολα θα ξεχαστεί το «ξεφτιλισμένοι»; Πόσο εύκολα θα πειστεί ένας παίκτης ή ένας προπονητής να έρθει στον Παναθηναϊκό, όσο μεγάλο συμβόλαιο και αν του προταθεί, γνωρίζοντας ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να δεχθεί ύβρεις μέσω των social media;
